Diefte graaf
Yun Ye was niet van plan om in Chang'an te blijven, maar verliet de paleis en reed razendsnel naar zijn land.
De zaak van Chen Shu werd hem niet, en hij wilde ook niet verder spelen, met de aard van Li Er, zou Chen Shu zichzelf in de positie van de "Rechter" plaatsen, het was gewoon een droom. Tijdens de oprichting van het rijk, waren er veel functies en land gecreëerd, waardoor het Tang-rijk minder waardevol werd dan het Sui-rijk, en hij hoopte dat hij de functies en het land terug zou kunnen winnen. Sinds hij de macht had overgenomen, had hij slechts zes van zijn vertrouwelingen verhoogd in rang, maar twintig anderen, waaronder Li Jiancheng en Li Yuanji, de twee prinsen, waren allemaal weggelegd. Daardoor werd de verdeling van functies en land in het Tang-rijk nog meer voorzichtiger, en alleen als er een groot prestatie was, anders werd het niet verleend.
Dit had niets met Yun Ye te maken, hij wist alleen dat hij beledigd was, en hij moest wraak nemen. Er was geen politieke complexiteit, alleen wraak, en geen kwestie van facties. Dat was Yun Yes eenvoudige manier van denken. Wat betreft het steunen van Li Er, dan steunde hij hem vast.
De paarden galopperden op het wegdek, de bomen en planten langs de weg leken zich terug te trekken, de wind huilde in zijn oren. Het paard, dat Yun Yes haast om naar huis te gaan, schreed sneller op. De mensen achter hem, die hem volgden, riepen allemaal "Ga snel!"
De oude vrouw wachtte met haar familie aan de ingang van de boerderij, ze was erg bezorgd, ze wist niet wat er met haar kleinzoon in het paleis zou gebeuren. Ze kon niets doen, ze bad alleen voortdurend naar de goden, en hoopte dat haar kleinzoon veilig terug zou komen.
Toen ze in de verte rook en stof zag oprijzen, begon ze te huilen, ze hoopte dat hij niet teleurgesteld was.
Het was haar kleinzoon, de oude vrouw opende haar ogen en keek, inderdaad, het paard dat haar kleinzoon reed, galoopte snel over het land, de landbouw op het veld leek hen te verwelkomen, ze stonden in rijen, en wachten op haar kleinzoon.
"Grandmother, ik ben terug," zei Yun Ye, alsof hij net een avontuur had ondergaan en naar huis was teruggekeerd. "Ik zal je omhelzen."
"Goed, ga snel wassen, je bent helemaal modderig," zei de oude vrouw, alsof er niets aan de hand was.
Het jongste meisje, het oudste meisje en het kleinste meisje, zaten op de rug van het paard, en de mensen in de boerderij zag hen, ze waren blij en gaven de paarden aan hun kinderen. Ze hielden de paarden en lachten en reden naar huis.
"Yun, bedankt," zei de oude vrouw, en droeg Yun naar de hut, ze zwaaide hem af.
"Bedankt, bedankt," zei Yun en begroette de oude vrouw.
"Grandmother, ik ben terug," zei Yun en begroette de oude vrouw.
"Goed, ga snel wassen, je bent helemaal modderig," zei de oude vrouw, en begroette Yun.
Het jongste meisje, het oudste meisje en het kleinste meisje, zaten op de rug van het paard, en de mensen in de boerderij zag hen, ze waren blij en gaven de paarden aan hun kinderen. Ze hielden de paarden en lachten en reden naar huis.
"Yun, bedankt," zei de oude vrouw, en droeg Yun naar de hut, ze zwaaide hem af.
"Goed, ga snel wassen, je bent helemaal modderig," zei de oude vrouw, en begroette Yun.
Het jongste meisje, het oudste meisje en het kleinste meisje, zaten op de rug van het paard, en de mensen in de boerderij zag hen, ze waren blij en gaven de paarden aan hun kinderen. Ze hielden de paarden en lachten en reden naar huis.
"Yun, bedankt," zei de oude vrouw, en droeg Yun naar de hut, ze zwaaide hem af.
"Goed, ga snel wassen, je bent helemaal modderig," zei de oude vrouw, en begroette Yun.
Het jongste meisje, het oud